Ўзбекистон туманидаги “Шодлик” маҳалласида истиқомат қилувчи Ҳаётхон Мелиқўзиеванинг касби шифокор. Ўттиз йилга яқин беморлар дардига даво улашди. Нафақага чиққач, ёшликдаги севимли машғулоти — гулчилик билан жиддий шуғуллана бошлади. Оила аъзолари билан ҳовлисида парваришланаётган гуллар турини кўпайтирди.

Томорқасида 1,3 сотих майдонда иссиқхона ташкил этди. Бугунги кунда беш минг тупдан зиёд ноёб, харидоргир гуллар, манзарали ҳамда цитрус кўчатлари етиштирилмоқда. Шу билан бирга, гул дўкони ҳам ташкил қилинган.

“Ёшлигимдан гулларга қизиқаман. Пенсияга чиққач, бу ишга юракдан, астойдил киришдим. Гулчиликнинг сердаромад ҳунар эканлигини билмаган эдим. Қўни-қўшнилар, таниш-билишлар харидор бўла бошлашди. Кейин бошқа ҳудудлардан ҳам гул ишқибозлари келиб, доимий мижозларга айланишди”, —дейди Ҳаётхон Мелиқўзиева.

Ушбу фаолият оилага йил давомида қўшимча 200-250 миллион сўмгача даромад келтирмоқда. Энг муҳими, мазкур ташаббус орқали маҳалладаги 5 нафар аёлнинг доимий бандлиги таъминланган. Маҳаллий ва хориждан келтирилган ноёб гуллар нафақат юртимизнинг турли ҳудудларига, балки қўшни давлат бозорларига ҳам етказиб берилмоқда.

Жамшид Эргашев,
Ishonch.uz