Андижон туманлараро фуқаролик суди қарорига кўра, Н.М. исмли фуқаро уч нафар вояга етмаган фарзанди учун алимент тўлаб бориши шарт эди. Бу — оддий қоғоздаги талаб эмас, болаларнинг ризқи, келажаги, ҳаёти билан боғлиқ мажбурият эди.

Бироқ ота номига муносиб бўлиш ўрнига, у мажбуриятдан қочишни танлади. Мажбурий ижро бюроси ходимларининг қайта-қайта огоҳлантиришлари ҳам уни тўхтата олмади. Натижада у 2025 йил 23 апрель куни суд қарори билан Маъмурий жавобгарлик тўғрисидаги кодекснинг 47-4-моддаси асосида 15 суткага қамалди.

Аслида, жазо — хулоса чиқариш учун берилади. Аммо бу сафар жазо виждонни уйғота олмади. Озодликка чиққанидан кейин ҳам у фарзандлари таъминотидан юз ўгиришда давом этди. Қарз миқдори эса ҳаш-паш дегунча 52 миллион сўмдан ошиб кетди.

Ижрочилар унинг манзилига неча бор боришмасин, гўё у ерда одам яшамагандек — изсиз йўқоларди. Ниҳоят, олиб борилган тадбирлар натижасида “йўқолган” ота узоқдан эмас, ўз уйида топилди. У қонундан ҳам, масъулиятдан ҳам қочиб, шкаф ичига беркиниб олган эди.

Лекин ҳақиқатнинг эшиги ҳар доим очилади. Энди унга нисбатан Жиноят кодексининг 122-моддаси билан жиноят иши қўзғатилган.

Ачинарлиси, тор, қоронғи шкафга яшириниш билан инсон виждони ундан ҳам тор бўлиб қолса — ана шу ҳақиқий фожиа экан.